Król Karol III otrzymał koronę św. Edwarda. To zwieńczenie prezentacji insygniów. To pierwszy i ostatni raz, gdy Karol będzie ją nosić. Po koronacji zabrzmiały: okrzyk „God Save the King” oraz fanfary.
Wczesniej hymn „Zadok the Priest” rozpoczął namaszczenie króla Karola III. To tradycja czerpiąca z tradycji biblijnej i Księgi Królewskiej, w której kapłan Sadok i prorok Natan namaścili Salomona. „To najważniejsza część ceremonii” – tłumaczy David Torrance z biblioteki Izby Gmin, ekspert od koronacyjnego ceremoniału. „Użycie oleju symbolizuje przemianę statusu króla, który dostaje błogosławieństwo od Boga. To kwestia duchowa, nie konstytucyjna. Ale to przypomina nam, że koronacja to przede wszystkim ceremonia religijna, ceremonia Kościoła Anglikańskiego. Namaszczenie jest jej sercem” – podkreśla rozmówca Polskiego Radia. To najbardziej prywatna część ceremonii, w średniowieczu uważana za moment, gdy król jest na moment sam na sam z Bogiem. Dlatego też chwila ta zostanie przed naszymi oczami skryta przez stworzony specjalnie na tę okazję parawan, stworzony według projektu Aidana Harta. Ma formę drzewa, które zawiera nazwy 56 narodów Wspólnoty Narodów: od Indii, przez Bahamy, Samoa po Botswanę. Inspiracją był tu witraż w kaplicy Pałacu św. Jakuba, zaprojektowany na złoty jubileusz Elżbiety II. Po bokach – krzyże w kolorach złotym, niebieskim i czerwonym, inspirowane słynną średniowieczną mozaiką Cosmatich, przy której odbywać się będzie koronacja. Wszystko to wykonane jest z wełny pochodzącej z Australii i Nowej Zelandii, tkanej i wykończonej w brytyjskich przędzalniach.
